روزی ما دوباره كبوترهایمان را پیدا خواهیم كرد...
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت...
روزی كه كمترین سرود...
بوسه است...
و هر انسان...
برای هر انسان...
برادری ست...؛
روزی كه دیگر درهای خانه شان را نمی بندند...
قفل افسانه ایست...
و قلب...
برای زندگی بس است...؛
روزی كه معنای هر سخن دوست داشتن است...
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی...
روزی كه آهنگ هر حرف، زندگی ست...
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستجوی قافیه نبرم...؛
روزی كه هر حرف ترانه ایست...
تا كمترین سرود بوسه باشد...؛
روزی كه تو بیایی، برای همیشه بیایی...؟
و مهربانی با زیبایی یكسان شود...؛
روزی كه ما دوباره برای كبوترهایمان دانه بریزیم...
و من آنروز را انتظار می كشم...
حتی روزی...
كه دیگر...
نباشم...!!

 نوشته ای از: احمد شاملو

منتظرم...
منتظر آن لحظه...
آن سخن...
نمی دانم چرا دلم گواهی می دهد یا نه...
شور می زند...؛
نکند او...
سرش داد می کشم...
ساکت ای دل! ساکت بمان نکند او ندارد...
قرار نیست هیچ اتفاقی بیافتد...
نکند او دیگر چیست...!؟
دلم می خندد گمان می کنم مسخره ام می کند...
می گوید دلش به حالم می سو زد...
نمی دانم...
مگر دل هم دل دارد...!؟
دلم می گوید من خود نمی دانم که مدت هاست منتظرش هستم...
چراکه دوستش دارم...
گمان بیجا......؛
می گوید امیدوار باشم...
شاید که او هم دوست بدارد شاید...
این بار به حرف دلم گوش میدهم...
زمزمه کردم...
امیدوارم دوست بدارد امیدوارم...!!