میخواستم چشم های تو را ببوسم...
تو نبودی؛ باران بود...
رو به آسمان بلند، پرگفتگو گفتم...
تو نیاندیش...
و چیزی...
صدایی شبیه صدای آدمی آمد...؛
گفت: نامش را بگو تا بجویمش...
نفهمیدم چه شد که باز...
بی هوا، هوای تو کردم...
دیدم دارد ترانه ای به یادم می آید...
میخواستم صورتم را از لمس لذیذ باران...
فقط خیس گریه شود...
ورنه کدام چشم...
کدام بوسه...
کدام گفتگو...
من هرگز هیچ میلی به پنهان کردن کلمات بی رویا نداشته ام...!!

كاش میدانستم، به چه می اندیشی...!؟
كه چنین گاه به گاه...
می سرانی بر چشم، غزل داغ نگاه...
می سرایی از لب، شعر مستانه آه...؛
راز زیبایی مژگان سیاه...
در همین قطره لغزنده غم، پنهان است...
و سرودن از تو...
با صراحت؛ بی ترس، باز هم كتمان است...؛
كاش میدانستم، به چه می اندیشی...!؟
رنج اندوه كدامین خواهش...
نقش لبخند لبت را برده...!؟
نغمه زرد كدامین پاییز...
غنچه قلب تو را پژمرده...!؟
كاش میدانستی، به چه می اندیشم...!؟
كه چنین مبهوتم...
من فقط جرعه ای از مهر تو را نوشیدم...
با تو ای ترجمه عشق، « خدا » را دیدم...!
آه ای میكده ام...
گاه بیداری را...
از من و بیخبری هیچ مخواه...
كه من از مستی خود هشیارم...
كاش میدانستی، به چه می اندیشم...!؟
كاش میدانستی...
كاش...!!

وقتی ستاره نیز...
سوسوی روزنی به رهایی نیست...؛
آن چشم شب نخفته، چرا پای پنجره...
با آن نگاه غمگین...
تا ژرف آسمان را...
می کاوید...؟
آن گاه بازمیگشت...
نومید، و...
میگریست...!؟

در آغوش تو میمرم...
در آغوش سپید پر بهار تو...
در آغوشی که ماتمها از او دورند...
در آغوشی که پستانهای کالش ،‌چشمه نورند...؛
تو با من باش و از آسیب، ایمن باش...؛
تو با من باش...
تو را من همچو جامی از عطش سرشار می خواهم...
تو را در هر نفس ،‌در هر هوس ، در هر هم آغوشی...
چو چشم پر نگاه برکه های دور...
همه شب در کمین بادهای رهگذر...
بیدار می خواهم...
تو چون من باش ، با من باش ، با پرهیز دشمن باش...
مرا از خویشتن پر کن...
مرا از آتش فریادهای بی سخن پر کن...
مرا با طرح اندام سپیدت آشنایی ده...
مرا از برق چشمان سیاهت روشنایی ده...!!

در من...

هزار حرف نگفته...
هزار درد نهفته...
هزاران هزار دریا...

هر لحظه در تپیدن و طغیانند...؛
هر قصه یک ترانه...
هر ترانه خاطره ای دیگر...
هر عشق یک ترانه ی بیدار است...؛

در خاموشی حضورم، حرف مرا بفهم...
یا برای عشق، زبانی تازه پیدا کن...
تا درد مشترک...
زبان مشترکمان باشد...
حرف مرا بفهم و مرا بشنو...
من شعر می نویسم...
تو با ترانه های عاشق من، عاشق...
تو با ترانه های تشنه ی من، دریا...
بر پنج خط ساز سفر،‌ زخمه می شوی...
تو گریه می کنی...
تو لحظه های شعر مرا،‌ در خویش تجربه کرده...
یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی...
یعنی که با منی...
دیروز...
امروز...
تا هنوز و همیشه...
آیا زبان مشترک این نیست...؟
آن زبان تازه که می گفتم!؟
آیا زبان مشترک این نیست...!!؟

دارم كه بگویم...

شاید این سكوت زیباتر است...

در خود شكستم...

نه ماه بودم، نه خورشید...

اما هیچ دلی سراغ مرا از آسمان تنهایی اش نگرفت...

و تنها باریدم...؛

و شكوه و عظمت یك دنیا...

هفت آسمان...

و هفت دریا را دید...

در آغوش كشید...!!

دور افتاده ام...
تنم پر از صدای غریب دلتنگیست...
چونان ماهی دور افتاده ای كه نفسهای آخر را سر میكند...؛
یادت نرود...
یادت نرود آوای من...
میان این سنگریزه های كوچك و دوست داشتنی...
میان این سپیدی درد آلود...
میان این آبی آرام...
گوش ماهی كوچكی منتظرت میماند...
كه شاید روزی بیایی...؛
گونه هایش خشكیده...
آخر تمام اشكهایش را برای خاطره هر چند كوچك از تو باخته...
دروغ گفتند...
تو نیامدی...؛
میان این نا امیدی و حسرت جوانه ای شكوفه داد...
باشد...
اگر اشكهایم تمام شدند...
لبخند باریكم هنوز باقیست...
و برای آمدنت لبخندی دوست داشتنی را هدیه می دهد گوش ماهی كوچك من...!!

در خوابهای کودکی ام...
هر شب طنین سوت قطاری...
از ایستگاه می گذرد...
دنباله ی قطار...
انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد...
انگار...
بیش از هزار پنجره دارد...
و در تمام پنجره هایش...
تنها تویی که دست تکان می دهی...
آنگاه...
در چارچوب پنجره ها...
شب شعله می کشد...
با دود گیسوان تو در باد...
در امتداد راه مه آلود ...
در دود...
دود...؛
دود...!!

لحظه ی دیدن تو حادثه بود...

وبه نوعی تعبیر، معنی فاجعه داشت...؛

و به نوعی تفسیر دلم، شكل یك خاطره بود...؛

دل من پر ز طپش...

پیكرم سرد...

نگاه نگرانم پر درد...

دستهایم لرزان...

هر دو پاهایم سست و زبانم الكن...؛

لب من بود خموش...

غرق در جوش و خروش...

عرقی سرد كه میریخت ازین گونه ی زرد...

همه از هیبت این فاجعه بود...؛

كاش میشد كه پل فاصله ها را برداشت...

کاش این خاطره دست از این دل من بر میداشت...

آه اما چه پری وار گذشت...

چه بمن زان دم دیدار گذشت...؛

گرچه آرام گریخت و چه زیبا گم شد...