هزار خواهش و آیا...
هزار پرسش و اما...
هزار چون و هزاران چرای بی زیرا...
هزار بود و نبود...
هزار شاید و باید...
هزار باد و مباد...
هزار کار نکرده...
هزار کاش و اگر...
هزار بار نبرده...
هزار بوک و مگر...
هزار حرف نگفته...
هزار راه نرفته...
هزار بار همیشه...
هزار بار هنوز...
مگر تو ای همه هرگز...
مگر تو ای همه هیچ...
مگر تو نقطه ی پایان...
بر این هزار خط ناتمام بگذاری...
مگر تو ای دم آخر...
در این میانه تو...
سنگ تمام بگذاری...!!

حالا که رفته ای...
سر می گذارم بر شانه ی همه ی نیلوفرانی...
که امسال بی تو گریسته اند...؛
گریسته اند و بی تو نزیسته اند...!
حالا که رفته ای...
بهانه ی خوبی است...
برای باران...
تا بیاید...
 کنار سفره بنیشیند...
و بشقاب سوم را پر کند...؛
حالا که رفته ای...
گمان نمی کنم برگردد...
پرنده ای که فقط...
از دست تو دانه بر می چیند و...
در کلمات تو پرواز می کرد...؛
حالا که رفته ای...
هیچ راهی...
مرا به جایی نمی برد...؛
در حافظه ام می چرخم...
همه کلید ها را گم کرده ام...؛
حالا که رفته ای...
شعری می نویسم...
برای گل های مریم...؛
شعری می نویسم...
برای مرگ...؛
شعری می نویسم...
برای دیداری که اتفاق نمی افتد...!!

نویسه ای از: محمدرضا عبدالملکیان

چگونه بر پنبه ابرها خفته باشی...
و بر مخمل سرد دریا...
وقتی چشمانت پر از اخگر و ستاره است...
و تمام تنت بافته از خاک و آتش...!؟
نه باور نمیکنم...
بگمانم هنوز مانده تا این ساعت لعنتی زنگ بزند...
یک قدم پیشتر بیا...
خیالم تا تو...
تا آسمان...
تا گرمای نفس هایت بر ابرها قد نمیکشد...
پیشتر بیا...
و هم بیشتر بیا...!!

دنگ...! دنگ...!
ساعت گیج زمان در شب عمر...
میزند پی در پی زنگ...؛
زهر این فکر که این دم گذر است...
میشود نقش به دیوار رگ هستی من...؛
لحظه ام پر شده از لذت...
یا به زنگار غمی الوده است...
لیک چون باید این دم گذرد...؛
پس اگر میگریم...
گریه ام بیثمر است...
و اگر میخندم...
خنده ام بیهوده است...؛
دنگ...! دنگ...!
لحظه ها می کذرد...؛
انچه بگذشت نمی آید باز...
قصه ای هست که هرگز دیگر...
نتواند شود اغاز...
تند برمیخیزم...
تا به دیوار همین لحظه که در ان همه چیز...
رنگ لذت دارد آویزم...
انچه می ماند از این جهد بجای...
خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم...؛
دنگ...!
فرصتی از کف رفت...
قصه ای گشت تمام...
لحظه باید پی لحظه گذرد...
تا که جان گیرد در فکر دوام...!!