به چه میخندی!؟...
به مفهوم غم انگیز جدایی!؟...
به چه چیز!؟...
به شکست دل من!؟...
یا به پیروزی خویش!؟...
به چه میخندی تو!؟...
به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد!؟...
یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟!...
به چه میخندی تو!؟...
به دل ساده من میخندی!؟...
که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست!؟...
خنده دار است، بخند!!...

باز افسانه دلتنگی تو...
از پس خواب پریشان سحر...
به هوای دل دریایی من می آید...
دل تنها و غریب...
دل زانو زده بر دامن دشت...
دل رسوا شده از نقش لبت...
ای پرستوی بهار:
شانه ات تکیه گه درد من است...
سینه ام آینه دار سفر آبی تو...
پیچک خسته مژگان ترم...
به تن نازک رویایی تو می پیچد...
ای طبیب دل دیوانه من...
غزلم را به کلامی ز لبت آذین کن...

بگو چه کرده ای!؟...
چه میکنی بگو...
که این چنین به لحظه ای...
تمام آه میشوم...
دوباره ماه میشوی...
که دوریت به سود من...
به چشم این بی خبران...
از این جهان خوب من...
از این جنون ناب تو...
که در من است، دم به دم...
تمام من به نام تو...
جهان من به کام تو...
بگو چه کرده ای!؟..
بگو!!...

رنگ شب نگیرد بدنت...
نهراسی که بگویند به بالین تنم لم دادی...
ننویسند نگاهت نم داشت...
نه به زنبق، آبی...
نه به برگ، مهتابی...
به همان شور که آن شب جان داشت...؛
ترسم از آدمهاست...
که به لبخندِ دو کام ...
تیر سنگی بستند...؛
و تو در خاک، چه پاک...
بی گناه جان دادی!!...

پای از کفش در آر...
حس پرواز بی رنگ و ریاست...
چه سبکبال شدی...
می بینی...!؟
عطش بوسه ز لب های تو آ ویز شده...
می بینم...
یادت هست...!؟
ما بهم می گفتیم...
ما بهم قول دادیم...
باید رفت...
باید رفت...
کوچ باید کرد...
از سرِ شاخه بشکسته احساس، پرید...
از کویر مرده باور ها...
از زمینی که همیشه بی بها ست...
شعر پرواز را...
باید ساخت...؛
همره سمفونی ابر غریب...
باید خواند...
باید خواند...
می خوانی...!؟
: «می خوانم»
می بینی...!؟
: «می بینم»
طپش خواندن تو...
التهاب نفست را برون می ریزد...
می بینم...
با تو من می خوانم...
عشق را زمزمه کن...
اهل زیبایی باش...
تا بگو یم به تو زیبایی کجاست...
عاشق منظره باش...
تا بگویم که کجا بوسه رواست...!!

تو را حس میکنم هر دم...
که با چشمان زیبایت، مرا دیوانه ام کردی...
من از شوق تماشایت...
نگاه از تو نمی گیرم...
تو زیباتر نگاهم میکنی این بار...
و این زیباست...
ولی افسوس این رویاست...
تمام آن چه حس کردم؛ تمام آنچه میدیدم...
تو با من مهربان بودی...
و این رویا چه زیبا بود...
ولی افسوس این رویاست...!!

امشب...
دو کبوتر...
هم قصه و هم بستر...
فردا،دو ترانه...
امشب چه تلاطم…
بی تاب تر از مردم...
فردا دو ستاره...
امشب...
چه مهتابی!
روشن شده هر بامی...
فردا، تو فراموش...
امشب من و تو مدهوش...
تن داده به شب، نوش...
فردا، گل گندم...
امشب دو ترانه، دو ستاره، بی تاب تر از هر دم...
فردا شد و من مدهوش، دنبال تو می گردم...!!

به خودم می بالم...
که در این پستی آشکار جهان...
مادری دارم...
که نگاهش از آفتاب میگذرد...
که دلش خورشید است...؛
به خودم می بالم...
که نگاه نگرانش قنوت وار...
گام های مرا...
می سپارد به خدا...؛
به خودم می بالم و به خدا...
که جهان هرچند غم آلوده و پست است ولی باز خدا...
یک روزنه از پاکی آب را به جهان داد...
و نسیم نوازش دستانش بر سر برگ...
می کند جاری...
سرودی ز سروربه جهان...
و خدا می خندد...
آری لبخند خداست مادر...
لبخند خداست...!!

باز در کنج قفس...
بسترم خواب تو را می بیند...
آه... لیلا...!
شب من باز تو را مجنون است...؛
نکند صبح شود بی چراغ لب تو...
نکند از افق پنجره ها...
نیزه ی نور بتازد به دلم...؛
نکند آب شود برف نگاهم دم صبح...
نکند غنچه ی لبهای تو در فصل غمم وا نشود...
نکند ناز کند موی تو را دست نسیم...
نکند بر لب تو بوسه زند جام هوس...
نکند زوزه ی باد...
خبر از خواب تو در بستر غیری بدهد...
آه... لیلا...!
شب من باز تو را مجنون است...
به وفایی که نداری سوگند...!
من به امواج خیال تو نمی بندم چشم...!!

هست در خواب من آشفته...
هر شبانگاه خیال پرواز...
تا که برگردم ازاین راه دراز...
شاید اما شاید...
به چه امید اما...
پر پروازم نیست...
اگرم بود، دریغا چه تفاوت می کرد...!؟
نفسی نیست که برگردم باز...!!