به چه میخندی!؟...
به مفهوم غم انگیز جدایی!؟...
به چه چیز!؟...
به شکست دل من!؟...
یا به پیروزی خویش!؟...
به چه میخندی تو!؟...
به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد!؟...
یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟!...
به چه میخندی تو!؟...
به دل ساده من میخندی!؟...
که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست!؟...
خنده دار است، بخند!!...

باز افسانه دلتنگی تو...
از پس خواب پریشان سحر...
به هوای دل دریایی من می آید...
دل تنها و غریب...
دل زانو زده بر دامن دشت...
دل رسوا شده از نقش لبت...
ای پرستوی بهار:
شانه ات تکیه گه درد من است...
سینه ام آینه دار سفر آبی تو...
پیچک خسته مژگان ترم...
به تن نازک رویایی تو می پیچد...
ای طبیب دل دیوانه من...
غزلم را به کلامی ز لبت آذین کن...

بگو چه کرده ای!؟...
چه میکنی بگو...
که این چنین به لحظه ای...
تمام آه میشوم...
دوباره ماه میشوی...
که دوریت به سود من...
به چشم این بی خبران...
از این جهان خوب من...
از این جنون ناب تو...
که در من است، دم به دم...
تمام من به نام تو...
جهان من به کام تو...
بگو چه کرده ای!؟..
بگو!!...