امشب...
دو کبوتر...
هم قصه و هم بستر...
فردا،دو ترانه...
امشب چه تلاطم…
بی تاب تر از مردم...
فردا دو ستاره...
امشب...
چه مهتابی!
روشن شده هر بامی...
فردا، تو فراموش...
امشب من و تو مدهوش...
تن داده به شب، نوش...
فردا، گل گندم...
امشب دو ترانه، دو ستاره، بی تاب تر از هر دم...
فردا شد و من مدهوش، دنبال تو می گردم...!!

به خودم می بالم...
که در این پستی آشکار جهان...
مادری دارم...
که نگاهش از آفتاب میگذرد...
که دلش خورشید است...؛
به خودم می بالم...
که نگاه نگرانش قنوت وار...
گام های مرا...
می سپارد به خدا...؛
به خودم می بالم و به خدا...
که جهان هرچند غم آلوده و پست است ولی باز خدا...
یک روزنه از پاکی آب را به جهان داد...
و نسیم نوازش دستانش بر سر برگ...
می کند جاری...
سرودی ز سروربه جهان...
و خدا می خندد...
آری لبخند خداست مادر...
لبخند خداست...!!

باز در کنج قفس...
بسترم خواب تو را می بیند...
آه... لیلا...!
شب من باز تو را مجنون است...؛
نکند صبح شود بی چراغ لب تو...
نکند از افق پنجره ها...
نیزه ی نور بتازد به دلم...؛
نکند آب شود برف نگاهم دم صبح...
نکند غنچه ی لبهای تو در فصل غمم وا نشود...
نکند ناز کند موی تو را دست نسیم...
نکند بر لب تو بوسه زند جام هوس...
نکند زوزه ی باد...
خبر از خواب تو در بستر غیری بدهد...
آه... لیلا...!
شب من باز تو را مجنون است...
به وفایی که نداری سوگند...!
من به امواج خیال تو نمی بندم چشم...!!

هست در خواب من آشفته...
هر شبانگاه خیال پرواز...
تا که برگردم ازاین راه دراز...
شاید اما شاید...
به چه امید اما...
پر پروازم نیست...
اگرم بود، دریغا چه تفاوت می کرد...!؟
نفسی نیست که برگردم باز...!!