چگونه باور کنم...
نبودنت را، ندیدنت را...!؟
مگر میتوان گذاشت و گذشت...!؟
مگر میتوان احساس را در دل خشکاند، سوزاند...!؟
چه بی صدا رفتی...
چه بی امید رها کردی دل را، آرزو را، حرف را...!
از بلبلک های باغ سراغت را گرفتم...
خبری نداشتند و خندیدند...
به حال زار من...
که چگونه از نیامدنت، نپرسیدنت و خبر ندادنت گرفته و ناتوانم...
آری...
آنها نیز نفهمیدند که چگونه بی تو سر کنم زندگی را...!!؟

در نگاه تاول زده ی یک توهم...؛
هجوم لحظه ی پوچ جدایی رقم می خورد... .
سکوت تنها یادگار لحظه های با تو بودن است...
وقتی لحظات...
رفتنت را تلنگر می زنند...؛
بودنت به کوچه ی فراموشی کوچ می کند... .
من می مانم و شکوه لحظه های به یادگار مانده از...
نگاه تو...
در سرد ترین غار تنهایی ام...؛
تنها قدم میزنم...!!

تو کاری به باران نداری...؛
چه ببارد چه نه...
چیزی از من به یاد نمی آوری...!!
من اما هزاری هم که از یادت ببرم...
همین که ببارد...؛
به خودم می آیم که...
همین جایی...!!