تپه شب...


به كنار تپه شب رسید...؛
با طنین روشن پایش آیینه فضا شكست...
دستم را در تاریكی اندوهی بالا بردم...
و كهكشان تهی
تنهایی را نشان دادم...؛
شهاب نگاهش مرده بود...
غبار كاروان ها را نشان دادم...
و
تابش بیراهه ها...
و بیكران ریگستان سكوت را...؛
و او...
پیكره اش خاموشی بود...
لالایی اندوهی بر ما وزید...
تراوش سیاه نگاهش با
زمزمه سبز علف ها آمیخت...
و ناگاه...
از آتش لب هایش
جرقه لبخندی پرید...
در ته چشمانش، تپه شب فرو ریخت...
و من...؛
در شكوه تماشا،
فراموشی صدا بودم...!!

نویسه ای از: سهراب سپهری


 
نوشته شده در پنجشنبه 1 مرداد 1388 ، ساعت 08:32 ب.ظ

نظرات ()

توسط: محمد

آمار بازدید   جستجو


 ا
مروز:  
 بازدیدهای امروز:

 بازدیدهای دیروز:

 کل بازدیدها:

 کل مطالب:

 
 

 



موزیک   لوگوی ما




دانلود این موزیک

 


 

 
                                           


                                                                       

 

خبرنامه   نظرسنجی





 


نظر شما در مورد قالب این وب چیست؟




 


پیوندهای روزانه   مطالب پیشین

مرگ انسانیت...
یک با یک برابر نیست...

آرشیو کامل
 
  بوسه...
رویا...
هم بستر...
لبخند خدا...
لیلا...
پر پرواز...
زندگی بی تو...
تلنگر لحظه ها...
باران...
غم عشق...

لبست کامل مطالب ارسالی
 


آرشیو

نویسندگان:
محمد (50)

موضوعات:
مناجات (0)
عارفانه (0)
عاشقانه (47)
عمومی (4)
 

تیر 1389 (1)
خرداد 1389 (1)
اردیبهشت 1389 (4)
فروردین 1389 (3)
اسفند 1388 (1)
دی 1388 (1)

آرشیو کامل

 
 
   
      
 

توضیح: بهترین حالت نمایش این وب در مرورگر اینترنت اکسپلورر (IE) و در رزلوشن 768 × 1024 می باشد.

 
 

Copyright © 2009 , Nightdream - designed by rabisoft