كاش میدانستم، به چه می اندیشی...!؟
كه چنین گاه به گاه...
می سرانی بر چشم، غزل داغ نگاه...
می سرایی از لب، شعر مستانه آه...؛
راز زیبایی مژگان سیاه...
در همین قطره لغزنده غم، پنهان است...
و سرودن از تو...
با صراحت؛ بی ترس، باز هم كتمان است...؛
كاش میدانستم، به چه می اندیشی...!؟
رنج اندوه كدامین خواهش...
نقش لبخند لبت را برده...!؟
نغمه زرد كدامین پاییز...
غنچه قلب تو را پژمرده...!؟
كاش میدانستی، به چه می اندیشم...!؟
كه چنین مبهوتم...
من فقط جرعه ای از مهر تو را نوشیدم...
با تو ای ترجمه عشق، « خدا » را دیدم...!
آه ای میكده ام...
گاه بیداری را...
از من و بیخبری هیچ مخواه...
كه من از مستی خود هشیارم...
كاش میدانستی، به چه می اندیشم...!؟
كاش میدانستی...
كاش...!!
تبلیغات 
