دارم كه
بگویم...
اما نباید گفت...؛
شاید این سكوت زیباتر است...
فریاد سكوتم را هیچ كس نشنید...
یا كسی نخواست كه بشنود...
در خود شكستم...
نابود شدم...
باریدم...
و هیچ كس نفهمید كه چه شدم...؛
نه ماه بودم، نه خورشید...
اما هیچ دلی سراغ مرا از آسمان تنهایی اش نگرفت...
گویی ابرها هیچ اند...
و فقط ابرند و باید ببارند...
و تنها باریدم...؛
خسته ام...
خسته از باریدن و تمام نشدن...
خسته از بودن و نبودن...
اما باید رفت...؛
آنكه رفت، رسید...
پس باید رفت و رسید...
و شكوه و عظمت یك دنیا...
هفت آسمان...
و هفت دریا را دید...
طعم شیرین پرواز در اوج هستی را چشید...
و لذت پروانه بودن را با تمام وجود...
در
آغوش كشید...!!
تبلیغات 
