می بینمش...
استاده آن سو تر...
بغل بگشوده من را سوی خود می خواند، اما...
وای از این بغضی که در سینه ست...
نگاهم می کند...
می خواندم...
من در سکوتی سرد می مانم...
برایش پاسخی...؟ هرگز...!
غروری کور فرمان می دهد، خاموش...
و اینک یک سلام و دست مهری تا که بفشارد...
دو دست خالی من را...
ودستانم، که انگشتان تنهای مرادر خویش، می کاود...
نگاهش می دود تا پشت چشمانم...
دو پلک بسته ام راه نگاهش را، چه بی رحمانه می بندد...؛
نگاه مهربانش پشت پلک بسته ام، در می زند، اما...
نباید چشم بگشایم...
که می ترسم، بلرزد قلب من...
فرمان دهد، آغوش بگشایم...
دوباره باز، میخواند مرا...
و می خواهدکه پیوندی زنم من...
این طناب الفت دیرینه را اکنون...
درون سینه ام غوغاست...
دلم می خواهد آغوش محبت رابه رویش، باز بگشایم...؛
ببخشم، تا رها گردم من از دردی...
که هر لحظه مرا رنجور می سازد...؛
دلم پر می کشد تا او...
دوباره، حس تاریکی مرا فریاد می آرد...؛
ولی نه...
او دلت را سخت آزرده ست...
چه باید کرد...!؟
خدا می بخشد، اما من نمی بخشم...!!؟
با که این را می توانم گفت...
دلم می خواست من را او بخواند...
تا بگویم، دوستش دارم...
بگویم، من دعا کردم بیاید بار دیگر...
تا ببخشد او، ببخشم من...
تا شروع دیگری باشد...؛
ولی اکنون که او برگشته، می خواند مرا...
اینک، کلام مهربانی بر زبان من، نمی آید...
دلم می خواهد او باور کند، دیگر برایم نیست...
اما هست...
و می ترسم که از چشمانم، این را او بفهمد...
چشم می بندم...؛
نگاهش باز می کوبد، به پشت پلکهای بسته ام...
اما،نباید چشم بگشایم...
دلم می خواهد او باور کند بغض مرا دیگر...
و او باید بفهمد، خاطرم را سخت آزرده ست...؛
و نور روشنی، در من به نجوا باز می گوید...
ولی آخر تو هم ای خوب، بد کردی...
و او را هم، تو آزردی...
نمی دانم...
ولی حالا که او بخشیده...
باید او بفهمد، من نمی بخشم...
که من این هدیه را، آسان نخواهم داد...
جدالی در درونم می کند غوغا...
میان این دو من...
آیا کدامین من، در این پیکار خواهم برد...!؟
چه می شد من رها می گشتم از این کینه جانسوز...
و می بخشیدم او را...
نه...
خودم را...
که بیش از او، خودم در رنج خواهد بود...
که تلخی نبخشیدن...
به کام لحظه هایم، زهر می ریزد...
و می میراند این اوقات زیبا را...؛
وای صد افسوس...
گذشت یک فرصت دیگر...
وآن لبخند پر مهرش، چه نا بشکفته می خشکد...
ز پشت پرده اشکم، کنون من رفتنش را باز می بینم...
خدایا...
کاش یک بار دگر، من را بخواند او...
آغوش محبت را به رویم، باز بگشاید...
سلام و دست و لبخندی...
تا که شاید من...
آه از این بازی نا زیبای بی فرجام...
میان بودن و نا بودن یک فرصت دیگر...
ببخشم یا نبخشم، مساله اینست...!!

در آغوش تو میمرم...
در آغوش سپید پر بهار تو...
در آغوشی که ماتمها از او دورند...
در آغوشی که پستانهای کالش ،‌چشمه نورند...؛
تو با من باش و از آسیب، ایمن باش...؛
تو با من باش...
تو را من همچو جامی از عطش سرشار می خواهم...
تو را در هر نفس ،‌در هر هوس ، در هر هم آغوشی...
چو چشم پر نگاه برکه های دور...
همه شب در کمین بادهای رهگذر...
بیدار می خواهم...
تو چون من باش ، با من باش ، با پرهیز دشمن باش...
مرا از خویشتن پر کن...
مرا از آتش فریادهای بی سخن پر کن...
مرا با طرح اندام سپیدت آشنایی ده...
مرا از برق چشمان سیاهت روشنایی ده...!!