در من...

هزار حرف نگفته...
هزار درد نهفته...
هزاران هزار دریا...

هر لحظه در تپیدن و طغیانند...؛
هر قصه یک ترانه...
هر ترانه خاطره ای دیگر...
هر عشق یک ترانه ی بیدار است...؛

در خاموشی حضورم، حرف مرا بفهم...
یا برای عشق، زبانی تازه پیدا کن...
تا درد مشترک...
زبان مشترکمان باشد...
حرف مرا بفهم و مرا بشنو...
من شعر می نویسم...
تو با ترانه های عاشق من، عاشق...
تو با ترانه های تشنه ی من، دریا...
بر پنج خط ساز سفر،‌ زخمه می شوی...
تو گریه می کنی...
تو لحظه های شعر مرا،‌ در خویش تجربه کرده...
یعنی مرا در بدترین و بهترین دقایق بودن تکرار می کنی...
یعنی که با منی...
دیروز...
امروز...
تا هنوز و همیشه...
آیا زبان مشترک این نیست...؟
آن زبان تازه که می گفتم!؟
آیا زبان مشترک این نیست...!!؟

دارم كه بگویم...

شاید این سكوت زیباتر است...

در خود شكستم...

نه ماه بودم، نه خورشید...

اما هیچ دلی سراغ مرا از آسمان تنهایی اش نگرفت...

و تنها باریدم...؛

و شكوه و عظمت یك دنیا...

هفت آسمان...

و هفت دریا را دید...

در آغوش كشید...!!

دور افتاده ام...
تنم پر از صدای غریب دلتنگیست...
چونان ماهی دور افتاده ای كه نفسهای آخر را سر میكند...؛
یادت نرود...
یادت نرود آوای من...
میان این سنگریزه های كوچك و دوست داشتنی...
میان این سپیدی درد آلود...
میان این آبی آرام...
گوش ماهی كوچكی منتظرت میماند...
كه شاید روزی بیایی...؛
گونه هایش خشكیده...
آخر تمام اشكهایش را برای خاطره هر چند كوچك از تو باخته...
دروغ گفتند...
تو نیامدی...؛
میان این نا امیدی و حسرت جوانه ای شكوفه داد...
باشد...
اگر اشكهایم تمام شدند...
لبخند باریكم هنوز باقیست...
و برای آمدنت لبخندی دوست داشتنی را هدیه می دهد گوش ماهی كوچك من...!!

در خوابهای کودکی ام...
هر شب طنین سوت قطاری...
از ایستگاه می گذرد...
دنباله ی قطار...
انگار هیچ گاه به پایان نمی رسد...
انگار...
بیش از هزار پنجره دارد...
و در تمام پنجره هایش...
تنها تویی که دست تکان می دهی...
آنگاه...
در چارچوب پنجره ها...
شب شعله می کشد...
با دود گیسوان تو در باد...
در امتداد راه مه آلود ...
در دود...
دود...؛
دود...!!

لحظه ی دیدن تو حادثه بود...

وبه نوعی تعبیر، معنی فاجعه داشت...؛

و به نوعی تفسیر دلم، شكل یك خاطره بود...؛

دل من پر ز طپش...

پیكرم سرد...

نگاه نگرانم پر درد...

دستهایم لرزان...

هر دو پاهایم سست و زبانم الكن...؛

لب من بود خموش...

غرق در جوش و خروش...

عرقی سرد كه میریخت ازین گونه ی زرد...

همه از هیبت این فاجعه بود...؛

كاش میشد كه پل فاصله ها را برداشت...

کاش این خاطره دست از این دل من بر میداشت...

آه اما چه پری وار گذشت...

چه بمن زان دم دیدار گذشت...؛

گرچه آرام گریخت و چه زیبا گم شد...