هزار خواهش و آیا...
هزار پرسش و اما...
هزار چون و هزاران چرای بی زیرا...
هزار بود و نبود...
هزار شاید و باید...
هزار باد و مباد...
هزار کار نکرده...
هزار کاش و اگر...
هزار بار نبرده...
هزار بوک و مگر...
هزار حرف نگفته...
هزار راه نرفته...
هزار بار همیشه...
هزار بار هنوز...
مگر تو ای همه هرگز...
مگر تو ای همه هیچ...
مگر تو نقطه ی پایان...
بر این هزار خط ناتمام بگذاری...
مگر تو ای دم آخر...
در این میانه تو...
سنگ تمام بگذاری...!!

حالا که رفته ای...
سر می گذارم بر شانه ی همه ی نیلوفرانی...
که امسال بی تو گریسته اند...؛
گریسته اند و بی تو نزیسته اند...!
حالا که رفته ای...
بهانه ی خوبی است...
برای باران...
تا بیاید...
 کنار سفره بنیشیند...
و بشقاب سوم را پر کند...؛
حالا که رفته ای...
گمان نمی کنم برگردد...
پرنده ای که فقط...
از دست تو دانه بر می چیند و...
در کلمات تو پرواز می کرد...؛
حالا که رفته ای...
هیچ راهی...
مرا به جایی نمی برد...؛
در حافظه ام می چرخم...
همه کلید ها را گم کرده ام...؛
حالا که رفته ای...
شعری می نویسم...
برای گل های مریم...؛
شعری می نویسم...
برای مرگ...؛
شعری می نویسم...
برای دیداری که اتفاق نمی افتد...!!

نویسه ای از: محمدرضا عبدالملکیان

چگونه بر پنبه ابرها خفته باشی...
و بر مخمل سرد دریا...
وقتی چشمانت پر از اخگر و ستاره است...
و تمام تنت بافته از خاک و آتش...!؟
نه باور نمیکنم...
بگمانم هنوز مانده تا این ساعت لعنتی زنگ بزند...
یک قدم پیشتر بیا...
خیالم تا تو...
تا آسمان...
تا گرمای نفس هایت بر ابرها قد نمیکشد...
پیشتر بیا...
و هم بیشتر بیا...!!

دنگ...! دنگ...!
ساعت گیج زمان در شب عمر...
میزند پی در پی زنگ...؛
زهر این فکر که این دم گذر است...
میشود نقش به دیوار رگ هستی من...؛
لحظه ام پر شده از لذت...
یا به زنگار غمی الوده است...
لیک چون باید این دم گذرد...؛
پس اگر میگریم...
گریه ام بیثمر است...
و اگر میخندم...
خنده ام بیهوده است...؛
دنگ...! دنگ...!
لحظه ها می کذرد...؛
انچه بگذشت نمی آید باز...
قصه ای هست که هرگز دیگر...
نتواند شود اغاز...
تند برمیخیزم...
تا به دیوار همین لحظه که در ان همه چیز...
رنگ لذت دارد آویزم...
انچه می ماند از این جهد بجای...
خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم...؛
دنگ...!
فرصتی از کف رفت...
قصه ای گشت تمام...
لحظه باید پی لحظه گذرد...
تا که جان گیرد در فکر دوام...!!

باور کنم...!؟
که در خاطراتت سایه شدم...
بگو؛ تا کی...!؟
حسرت دیدار را در رویای شبانه جستجو کنم...؛
چگونه فراموش کنم...!؟
که در حریق بهتان یک توهم مرا رها کردی...؛
باور های کثیف روزگار...
نگاه مهربانت را از من گرفت...
چگونه به قضاوت نشستی که مرا...
اینگونه به چوب حراج سپردی...!؟
باور کنم...!؟
که مرا ارزان فروخته ای...!!

بر سنگ مزارم بنویس:
زیر این سنگ جوانی خفته ست...
 با هزاران ای کاش...
و دو چندان افسوس...
که به هر لحظه عمرش گفته ست...؛
بنویس:
این جوان بر اثر ضربه کاری مرده ست...؛
نه...!
بنویس:
این جوان در عطش دیدن یاری مرده ست...؛
جلوی روز وفاتم بنویس:
روز قربان شدن عاطفه در چشم نگار...
روز پژمردن گل فصل بهار...
روز اعدام جنون بر سر دار...
روز خوشبختی یار...
روی سنگم بنویس:
آی گلهای فراموشی باغ...
مرگ از باغچه کوچکمان میگذرد داس به دست...
و گلی از لبخند میبرد از بر ما...!!

من به درماندگی صخره و سنگ...
من به آوارگی ابر ونسیم...
من به سرگشتگی ‌آهوی دشت...
من به تنهایی خود می مانم...؛
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی...
گیسوان تو به یادم می آید...؛
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی...
شعر چشمان تو را می خوانم...؛
چشم تو چشمه شوق...
چشم تو ژرفترین راز وجود...
برگ بید است که با زمزمه جاری باد...
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد...؛
تو تماشا کن...
که بهار دیگر...
پاورچین، پاورچین...
از دل تاریکی می گذرد...؛
و تو در خوابی...
و پرستوها خوابند...
و تو می اندیشی...
به بهار دیگر...
و به یاری دیگر...!
نه بهاری...
و نه یاری دیگر...
حیف...
اما من و تو...
دور از هم می پوسیم..؛
غمم از وحشت پوسیدن نیست...
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است...؛
دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست...
از سر این بام...
این صحرا، این دریا...
پر خواهم زد خواهم مرد...؛
غم تو این غم شیرین را...
با خود خواهم برد...!!

به كنار تپه شب رسید...؛
با طنین روشن پایش آیینه فضا شكست...
دستم را در تاریكی اندوهی بالا بردم...
و كهكشان تهی تنهایی را نشان دادم...؛
شهاب نگاهش مرده بود...
غبار كاروان ها را نشان دادم...
و تابش بیراهه ها...
و بیكران ریگستان سكوت را...؛
و او...
پیكره اش خاموشی بود...
لالایی اندوهی بر ما وزید...
تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف ها آمیخت...
و ناگاه...
از آتش لب هایش جرقه لبخندی پرید...
در ته چشمانش، تپه شب فرو ریخت...
و من...؛
در شكوه تماشا، فراموشی صدا بودم...!!

نویسه ای از: سهراب سپهری