دل من تنها بود...
دل من هرزه نبود...؛
دل من عادت داشت...
که بماند یک جا...
به کجا...!؟
معلوم است...
به در خانه ی تو...؛
دل من عادت داشت...
که بماند آن جا...
پشت یک پرده تور...
که تو هر روز آن را...
به کناری بزنی...؛
دل من ساکن دیوار و دری...
که تو هر روز از آن می گذری...
دل من ساکن دستان تو بود...
دل من گوشه یک باغچه بود...
که تو هر روز به آن می نگری...
دل من را دیدی...؟
ساکن کفش تو بود...
یادت هست...!!؟

ای که تقدیر تورا دور زمن ساخت، سلام...؛
نامه ای دارم از فاصله ها...
چند شب بود که من خواب تو را میبینم...؛
دیدم که فراری هستی...
می گریزی از شهر...
پاسبانان همه جا؛ نام تو را می کوبند...
جارچیان همه جا؛ نام تو را می خوانند...
در همه کوی و گذر قصه ی تبعید تو بود...؛
مردم و تیر و تفنگ...
اسب های چابک...
متهم...
قاتل گلهای سفید...؛
و تو میدانی من عاشق گلهای رزم...
دوست دارم بنویسی به کجا خواهی رفت...
مردم شهر چرا در پی تو می گردند...!؟
نگرانت شده ام...
بی جوابم مگذار...!!

باید فراموشت کنم...
چندیست تمرین میکنم...
می توانم؛ می شود...
آرام تلقین میکنم...
حالم...؛ نه، اصلآ خوب نیست...
تا بعد بهتر می شود...
فکری برای این دل تنهای غمگین میکنم...
من می پذیرم رفته ای...
و بر نمی گردی همین...
خود را برای درک این، صد بار تحسین میکنم...
کم کم ز یادم می روی...
این روزگار و رسم اوست...
این جمله را با تلخی اش...
صد بار تضمین میکنم...!!