در پرونده زندگی من...
جز سیاهی چشمان تو...
لکه ای نخواهند یافت...؛
حتی روز...
با حجم بزرگش...
در رد کفشهای تاول زده ام...
گم می شود...؛
آنچنان که زندگی در من...
و من در تو...!!

چه لطیف است حس آغازی دوباره...
و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...
و چه اندازه عجیب است...
روز ابتدای بودن...
و چه اندازه شیرین است امروز...
روز میلاد...
روز تو...
روزی که تو آغاز شدی...!!
 

به تو دلبسته شدم...
از همان روز که قاموس زمان...
چله از قلب فرو مرده من باز گشود...
به تو عادت کردم چون دم و باز دمم...
که همه عمر مکرر شده است...
و نمیدانم من و نمیدانیم ما...
که چه تعداد نفس در همه عمر دراز رفته در کام فرو گاه...
حتی ز تو آزرده شدم...
تو گل وحشی دشت...
من یکی مست تماشای رخت...
وه که پیکان نظر بازی تو...
خوش فرو هشت در این قلب ستمدیده من...!!

بهانه ی آرامشمان...
عطرسبز نگاه تو بود...
که از حجم سرخ تبعید...
سر می رفت...
 دریا را...
توان رو گرداندن از نور نیست...
و تو عشق را سزاوارترینی...
 این همه عطر...
این همه نور...
این همه زندگی...
 در هوای تو دریا توفانی نمی شود...!!

هنوز هم...
چشمانم، نگاهت را...؛
نگاهم، لبانت را...
و لبانم، لبانت را نشانه میرود...
در طلب یک بوسه...!!
هنوز هم زیباست انتظار آغوشت را کشیدن...
حتی زیباتر از گذشته...!!

نه...
کاری به کار عشق ندارم...؛
من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر...
در این زمانه دوست ندارم...؛
انگار...
این روزگار چشم ندارد من و تو را...
یک روز خوشحال و بی ملال ببیند...!؟
زیرا هر چیز و هر کس...
که دوست تر بداری...
حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد...
از تو دریغ میکند...!
پس با همه وجودم خود را زدم به مردن...
تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد...
این شعر را هم ناگفته میگذارم...
تا روزگار بو نبرد...!
گفتم که:
کاری به کار عشق ندارم...!!

هر گوشه ی این شهر كه باشی...
باشی...؛
با من...
همه شب قهر كه باشی...
باشی...؛
می نوشمت از شوق...
و به خود می بالم...
حالا تو بگو زهر كه باشی...
باشی...!!

در مه ای سراسیمه...
كه هجرت محوی برای دیدنت...
در فانوس خاك گرفته ام:
دریایی...
سو...
سو...
میزند...؛
من...
بر صخره ها...
قصری...
كه نه...
برجكی می سازم...!
كه از فراز ش دیده بان...
در نگاه تو...
دو زیتون صلح را...
به سپیدی بادبانهایم...
هدیه...
كه نه...
شلیك كنند...!!

باورت داشتم از روز نخست...
آمدی تا باشی...
و پر از شعر...
پر از همهمه بودی...
اما...؛
هیچ حرفی نزدی...؛
پر از گفتن دلدادگیت...
پراز زمزمۀ عشق به دریا شدنت...
باز حرفی نزدی...
و فقط خندیدی...؛
خوب من...
میفهمم...
از دو چشمت همۀ حرف تو را...؛
بی کلام اینجا باش...
آخر اینجا بودن...
نیست محتاج صدا...
بودنت با دل من...
بی صدا هم زیباست...!!

دل من تنها بود...
دل من هرزه نبود...؛
دل من عادت داشت...
که بماند یک جا...
به کجا...!؟
معلوم است...
به در خانه ی تو...؛
دل من عادت داشت...
که بماند آن جا...
پشت یک پرده تور...
که تو هر روز آن را...
به کناری بزنی...؛
دل من ساکن دیوار و دری...
که تو هر روز از آن می گذری...
دل من ساکن دستان تو بود...
دل من گوشه یک باغچه بود...
که تو هر روز به آن می نگری...
دل من را دیدی...؟
ساکن کفش تو بود...
یادت هست...!!؟