چگونه باور کنم...
نبودنت را، ندیدنت را...!؟
مگر میتوان گذاشت و گذشت...!؟
مگر میتوان احساس را در دل خشکاند، سوزاند...!؟
چه بی صدا رفتی...
چه بی امید رها کردی دل را، آرزو را، حرف را...!
از بلبلک های باغ سراغت را گرفتم...
خبری نداشتند و خندیدند...
به حال زار من...
که چگونه از نیامدنت، نپرسیدنت و خبر ندادنت گرفته و ناتوانم...
آری...
آنها نیز نفهمیدند که چگونه بی تو سر کنم زندگی را...!!؟

در نگاه تاول زده ی یک توهم...؛
هجوم لحظه ی پوچ جدایی رقم می خورد... .
سکوت تنها یادگار لحظه های با تو بودن است...
وقتی لحظات...
رفتنت را تلنگر می زنند...؛
بودنت به کوچه ی فراموشی کوچ می کند... .
من می مانم و شکوه لحظه های به یادگار مانده از...
نگاه تو...
در سرد ترین غار تنهایی ام...؛
تنها قدم میزنم...!!

تو کاری به باران نداری...؛
چه ببارد چه نه...
چیزی از من به یاد نمی آوری...!!
من اما هزاری هم که از یادت ببرم...
همین که ببارد...؛
به خودم می آیم که...
همین جایی...!!

آسمان بغض آلود...
باد در دامن شهر ، می خرامد با ناز...
شهر در سوز و گداز...
گاهی از دامن ابر قطره ای می چیند...
دست باران و رها می کند آن را شهر...
بچه ها، در خیابان گل آلود پی توپ، پی لبخندند...
شاپرک ها گاهی، چتر گلبرگ به سر می گیرند...
شهد گل می نوشند...
گوارا شان باد...
مرغ عشقی، در آن دور ترین نقطه شهر...
غم دل می گوید...
قاصدک، قصه او می بوید...
دست باران در دست...
اسبی از باد به زین...
قاصدک ، خوب ترین قاصد این اطراف ست...
آسمان بغض آلود...
بچه ها چتر به دست...
شاپرک دست افشان...
و غم عشق...
جاویدان باد...!!

در پرونده زندگی من...
جز سیاهی چشمان تو...
لکه ای نخواهند یافت...؛
حتی روز...
با حجم بزرگش...
در رد کفشهای تاول زده ام...
گم می شود...؛
آنچنان که زندگی در من...
و من در تو...!!

چه لطیف است حس آغازی دوباره...
و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...
و چه اندازه عجیب است...
روز ابتدای بودن...
و چه اندازه شیرین است امروز...
روز میلاد...
روز تو...
روزی که تو آغاز شدی...!!
 

به تو دلبسته شدم...
از همان روز که قاموس زمان...
چله از قلب فرو مرده من باز گشود...
به تو عادت کردم چون دم و باز دمم...
که همه عمر مکرر شده است...
و نمیدانم من و نمیدانیم ما...
که چه تعداد نفس در همه عمر دراز رفته در کام فرو گاه...
حتی ز تو آزرده شدم...
تو گل وحشی دشت...
من یکی مست تماشای رخت...
وه که پیکان نظر بازی تو...
خوش فرو هشت در این قلب ستمدیده من...!!

بهانه ی آرامشمان...
عطرسبز نگاه تو بود...
که از حجم سرخ تبعید...
سر می رفت...
 دریا را...
توان رو گرداندن از نور نیست...
و تو عشق را سزاوارترینی...
 این همه عطر...
این همه نور...
این همه زندگی...
 در هوای تو دریا توفانی نمی شود...!!

هنوز هم...
چشمانم، نگاهت را...؛
نگاهم، لبانت را...
و لبانم، لبانت را نشانه میرود...
در طلب یک بوسه...!!
هنوز هم زیباست انتظار آغوشت را کشیدن...
حتی زیباتر از گذشته...!!

نه...
کاری به کار عشق ندارم...؛
من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر...
در این زمانه دوست ندارم...؛
انگار...
این روزگار چشم ندارد من و تو را...
یک روز خوشحال و بی ملال ببیند...!؟
زیرا هر چیز و هر کس...
که دوست تر بداری...
حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد...
از تو دریغ میکند...!
پس با همه وجودم خود را زدم به مردن...
تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد...
این شعر را هم ناگفته میگذارم...
تا روزگار بو نبرد...!
گفتم که:
کاری به کار عشق ندارم...!!